Nieuws over Club van de maand
/ 14 feb 2017 / Club van de maand

CLUB VAN DE MAAND: "THE HAARLEM BOYS" DEEL 2/4

Kampioensfoto in het uit tenue. Sponsor: Wiebe Deinum belastingconsulenten.

CLUB VAN DE MAAND

Vanaf de maand Februari in het jaar 2017 trappen wij af met de ‘club van de maand’. Een item dat wij met heel veel plezier zullen maken. Elke vereniging in Nederland maakt kans om op voetbalprof.com beschreven te worden van oprichting tot heden. Het item zal bestaan uit vier delen waar we een maand de tijd voor nemen. Een deel per week. De historie van de club, de teams en successen, de vrijwilligers, leden en supporters en als laatste deel de ambities van de club en hoe de leden en supporters daar tegenover staan. Een zeer uitgebreid item dus met interviews en foto’s.

Deel 2 van “The Haarlem Boys”. De teams en successen!

In dit deel bespreken wij de successen van THB. De club van bijna 103 jaar oud heeft als eerst één heel groot succes. Dat succes is als hele kleine vereniging meer dan 100 jaar oud te zijn. Een succes dat weinig clubs kunnen evenaren. Dit is misschien wel het allergrootste succes dat een amateurvereniging kan hebben. Saamhorigheid, gezelligheid, en al meer dan 100 jaar bestaan voor één doel. Het groen-witte hart sneller doen kloppen. Dit is ook wat de oprichters in 1914 voor ogen hadden. Toen zij in die vergadering The Haarlem boys oprichtte was het de bedoeling om de club en de spelers van toen een leuke, sportieve en gezellige omgeving te bieden en om in teamverband op het veld te strijden voor wat je waard was, om na de wedstrijd lol te hebben om de gespeelde wedstrijd. Zoals in deel 1 gezegd, “De wil om te winnen is er altijd, maar sportiviteit en gezelligheid staan bij THB hoog in het vaandel. Iedereen is welkom bij deze club.” En hierdoor is het grootste succes eigenlijk dus al genoemd. Bijna 103 jaar oud… En dat is een compliment waard.

Toch zijn er in al die jaren ook een aantal sportieve successen geweest en die zullen wij voor u uit gaan lichten. Te beginnen in het seizoen 1921/’22.

Het was geen kampioenschap waar we nu over praten maar de eerste echte knappe prestatie was een feit. In het seizoen 1921/’22 legde de groen-witten beslag op de vierde plaats in de competitie met daarin clubs als H.F.C, R.C.H, E.D.O en Stormvogels. Een prestatie van formaat waarbij je de vergelijking zou kunnen trekken van bijvoorbeeld nu Telstar dat in de Eredivisie achter Ajax, Feyenoord en PSV zou eindigen. In 1923 waren er de toen nog de zogeheten seriewedstrijden. Deze wedstrijden werden gespeeld te Wormerveer en “The Haarlem Boys” wisten in een veld met 32 ploegen de eerste prijs in de wacht te slepen. Dit gaf het elftal en de club zoveel zelfvertrouwen en de mentaliteit van de groen-witten kreeg hier zo’n boost van dat in de daaropvolgende competitie het eerste kampioenschap van THB een feit werd. Met maar liefst 25 punten uit 16 wedstrijden (hou er rekening mee dat het toen nog een 2 puntensysteem was) werden zij ruimschoots kampioen en promoveerde THB naar de 4e klasse van de Nationale Voetbalbond, nu de KNVB.

Het seizoen na het kampioenschap was voor het vlaggenschip van de groen-witten niet het beste seizoen uit de historie. Ze eindigden onderaan de ranglijst. Het tweede en derde elftal werden overigens wel kampioen in hun competitie, dat mag ook wel gezegd worden. En al werd het eerste geen kampioen, de spelers vierden de kampioenschappen van het tweede en derde elftal gewoon mee zoals er van een THB’er werd verwacht. En feesten dat konden ze toen al. Wel werd voor de tweede achtereenvolgende keer het kampioenschap in de seriewedstrijden gewonnen wat voor het eerste elftal een hele dikke pleister op de wond was van de tegenvallende resultaten in de competitie. In die seriewedstrijden lieten zij grote clubs achter zich. Onder meer Ajax 3, Zeeburgia en Sloterdijk, toenmalige grootmachten in de regio versloegen zij.

 

 

Gedecideerd sloeg de hoofdmacht van THB in het seizoen 1925/’26 toe. Ook in dat seizoen werden de groen-witten kampioen en promoveerden zij naar de 3e klasse van de Nationale Voetbalbond. Een prestatie van formaat! Maar liefst zes seizoenen lieten “The Haarlem Boys” zich van hun beste kant zien in die 3e klasse. Pas toen een aantal prominente spelers weg werden gehaald bij THB, u ziet dat zoiets toen ook al gebeurde, degradeerden zij en moesten zij hun weg vinden in de 4e klasse.

 

Een ander sportief hoogtepunt uit de vroegere jaren is een heroïsche wedstrijd in 1934 in strijd voor de KNVB beker. Na de gewonnen wedstrijd op Olivio (5-4) en het gelijke spel tegen “Steeds Hoger” (1-1) moesten de THB’ers aantreden tegen het grote Feyenoord. De Groen-witten vochten als leeuwen en speelden de wedstrijd van hun leven, maar helaas gingen zij met 4-1 ten onder. Verliezen is verliezen zou je denken, en geen goud op een WK is niks, en enerzijds is dat natuurlijk ook wel zo maar om met slechts 4-1 te verliezen van Feyenoord was toen der tijd een hele grote prestatie. Het was ook een uitslag die naar later zou blijken het laagst uitgevallen was met alle andere wedstrijden die de Rotterdammers in de strijd om de KNVB beker speelden.

KAMPIOENSCHAPPEN 1974/1975, 1975/1976, 1976 – 1977

Na de successen van de jaren 20 en 30 bleef het lange tijd stil bij de Groen-witten. In competities wisten zij elke vereniging uit de regio het wel elk jaar en elke wedstrijd lastig te maken, maar tot een kampioenschap of promotie kwam het niet meer. Enerzijds de schuld van de grotere clubs uit Haarlem en omgeving, elke echt goede speler werd immers weggehaald, anderzijds was het ook gewoon helemaal niet zo erg. “The Haarlem Boys” is sinds de oprichting een vereniging waar je wilt spelen of niet. Het is niet het allerhoogste niveau op het veld. De strijd die een echte THB’er levert in een wedstrijd staat buiten kijf, maar THB heeft nooit echt de ambitie gehad om uit te groeien tot een hoofdklasser. Het naleven van normen en waarden bij de club en de gezelligheid en eenheid die de THB’ers met elkaar hebben staat voor alle sportieve prestaties. Natuurlijk wil elke speler en elke trainer winnen. Natuurlijk word er gejuicht als de THB’er scoort en natuurlijk zijn ze zo trots als een pauw als er een kampioenschap wordt binnen gesleept. Maar het is niet het aller allerbelangrijkste. Voetballen gaat bij deze club nog altijd om plezier en saamhorigheid. Dat is de hoofdkern van een THB’er zijn.

Zo is er in de jaren een clublied ontstaan dat bewijst dat een THB’er niet alleen speelt voor prestaties, maar ook voor gezelligheid en saamhorigheid. Het lied gaat als volgt:

“Wij THB’ers, wij zingen in koor. Wij zijn en wij blijven de club Haarlem Boys. Hoog onze kleuren en hoog in de top, wij voeren THB naar het kampioenschap op. We hebben de T, we hebben de H, we hebben de B…. THB!!!! Al schieten we tegen die paal, of tegen die bovenlat, dan roepen die THB’ers, wat hebben wij pech gehad, oh THB…. gaat nooit verloren, oh THB oh THB komt bovenaan… Hatsjeeeee.”

Kort maar krachtig! Als je het zo leest denk je, sja simpel en sommige zullen denken, lachwekkend. Maar een echte THB’er zingt dit na zowel een gewonnen als verloren wedstrijd, zowel uit als thuis, in de kantine na een paar biertjes. Met 20 supporters van de tegenstander of met 200 supporters van de tegenstander om ze heen…. De echte THB’er zingt het. Zowel bij de selectie elftallen als de veteranen. Want dit is precies waarom deze club, in zijn kleine hoedanigheid het al 103 jaar volhoud. Saamhorigheid en het niet bij de pakken neer gaan zitten als het met de prestaties niet lukt. Dat zijn THB’ers, vechten en knokken voor wat overwonnen moet worden.

En overwinnen deden ze in de seizoenen, 1975/’76 en 1976/’77. In die jaren werden de groen- witten na 40 jaar niks gewonnen te hebben weer eens kampioen. Twee jaar achter elkaar werden de elf van de foto kampioen en promoveerden zij vanuit de 2e klasse onderbond (HVB) naar de 4e klasse KNVB.  Van de spelers van toen zijn er nu nog een aantal die spelen bij de veteranen. Anderen zetten zich elke dag nog in voor het wel en wee van de club op allerlei manieren en een aantal anderen hebben zijdelings nog steeds met THB te maken.

Het kampioenselftal van 1976-1977. Van links naar rechts-staand: Piet Robijn, Frits Everduin, Jack Groeneveld, Theo Veenings, Ed Heeremans, Peter Grasman, Trainer Henk “The Saint” Bakkernes, Nees Joren, Ferry van Gennip. Zittend van links naar rechts: Giovanni ‘Big’ der Kinderen, Wim Spoor, Frank v.d Zanden, Peter Mantje, Leen Spoor, Cor Joren, Leo van Bakel en Peter IJff.

Een aantal reacties op het kampioenschap van toen van de spelers op de foto:

Big der Kinderen, een speler van toen, een vrijwilliger en clubman in hart en nieren tot de dag van vandaag, “Ik weet geen echte details meer van die jaren. Het enige dat ik weet is dat het me allemaal niet zoveel uitmaakte. Wij waren een team van alleen maar vrienden. We gingen gezamenlijk op vakantie, we trainden twee tot drie keer per week en we gingen op vrijdag en zaterdag de kroeg in met het hele team om er daarna op zondag gewoon te staan. Wij lagen op iedereen een stukje voor bij ons uit de regio. Bij het elftal van toen had elke speler deze mentaliteit. Ik stond s’ochtends vroeg op om te gaan werken. Ik ben me leven lang stukadoor geweest, maar bij ons was het er niet bij om een training over te slaan. Sneeuw, regen, storm?? Gewoon trainen! Dat was ook het leuke van ons elftal, iedereen was er met trainingen en wedstrijden. Niemand sloeg over. Als er sneeuw lag en we konden geen veld op dan hadden we hardloopschoenen mee om het bos in te gaan. Dan maar lopen! Dat hoorde erbij om daarna weer een lekker biertje te nemen in de kantine en door te rijden naar de kroeg. Zo zat het toen.” Maar Big, jullie hadden buiten het trainen om en de mentaliteit ook kwaliteit? Big, “Jazeker hadden wij kwaliteit. We waren een team, echt een heel goed team, maar een paar spelers sprongen er wel uit. Ed Heeremans, Peter Grasman en Piet Robijn waren de toppers van het elftal qua voetbal. Deze mannen waren de as van het veld en wij bedienden hun en speelden in dienst van die drie. Als zij hadden gebleven waren we ook in die 4e klasse weer kampioen geworden maar helaas toen voor ons was er de club DCO die deze drie spelers bij ons weghaalde. Ik weet niet of en zo ja hoeveel ze toen hebben gekregen, maar ze kozen er toen voor om naar DCO te vertrekken. Altijd jammer, maar iedereen zijn eigen keus en dat respecteerden we ook gewoon. Nogmaals, het boeide me niet zoveel, als ik maar kon trainen en voetballen.”

Nees Joren: “Eigenlijk heb ik drie kampioenschappen achtereenvolgend meegemaakt. Ik kwam op 17-jarige leeftijd naar THB en begon bij de A-junioren. In mijn eerste jaar bij deze groep die getraind werd door Han Stouten werden we direct kampioen, en sloot ik het seizoen erop met Cor Joren, Peter Grasman en Frits Everdingen aan bij de selectie. Daar kwam ik de beste trainer tegen die ik ooit heb gehad, Henk “The Saint”Bakkernes. Hij had zo’n goede selectie met een mix van jong en ouderen zoals Piet Robijn, Big der Kinderen, Peter Mantje, Leo van Bakel en Peter IJff en werden we drie jaar achter elkaar kampioen. In drie jaar stootten wij door van de 2e klasse HVB naar de 4e klasse KNVB. Een tijd dat als je niet kon trainen op het veld door de weersomstandigheden, dat je naar Zandvoort ging om bij Bouwens op het verlichte plein toch te kunnen trainen om fit te zijn voor de wedstrijden. Wij ademde voetbal. De zegereeks stopte na die drie jaar. In het derde jaar werden we tweede op één puntje achterstand van de kampioen. In de jaren die volgden zijn wij met de jongens blijven spelen die nu nog bijna allemaal met THB verbonden zijn. Echte THB’ers.”

En een reactie van Cor Joren. Een man die al vanaf zijn zesde jaar bij THB speelt. Een speler die THB heeft meegemaakt in de goede en slechte tijden en die nooit gestopt is met voetballen. De jaren in de jeugd kampioen worden en met dit elftal van de selectie tweemaal achtereenvolgend promoveren. Een man die op dit moment bijna 53 jaar spelend lid is, dat mag toch wel bijzonder genoemd worden. Cor Joren: “Sja ik ben inmiddels 53 jaar spelend lid van THB. Het allermooiste was natuurlijk dat in mijn eerste twee seizoenen, nadat ik bij de selectie was aangesloten, kampioen werd. Als 18 jarige uit de jeugd en tweemaal met de grote mannen dit presteren was echt fantastisch. Vanuit de 2e klasse onderbond promoveren naar de 1e klasse onderbond en het volgende jaar weer alles winnen en naar de 4e klasse KNVB promoveren. Ik heb daarna nog jaren in de 4e klasse en de 5e klasse KNVB gespeeld. Ook ben ik nog trainer geweest van de selectie. En elke zondag geniet ik nog steeds als we voetballen met de veteranen.

Tussen het kampioenschap in 1977 en het allerlaatste kampioenschap zat maar liefst 32 jaar. 32 jaar heeft de club gestreden in de onderste regionen van het amateurvoetbal. Eerst in de HVB, een onderbond in het voetbal dat bestond tot 1996. Vanaf dat jaar werd er door een herstructurering bij de KNVB alle ‘onderbonden’ ingeruild voor de KNVB en werd het verdeeld in negen districten. Op en neer tussen de eerste en tweede klasse HVB en later de vijfde en zesde klasse KNVB bevonden de groen-witten zich op het laagste niveau. Geen wereldspelers die je er kon vinden, maar het komt weer terug… De gezelligheid en saamhorigheid is altijd gebleven.

In het seizoen 2008/2009 was het dan eindelijk weer zover. “The Haarlem Boys” konden weer eens een kampioenschap vieren. Het was er een die door velen nooit meer vergeten zal worden. Het was ‘slechts’ een kampioenschap in de zesde klasse KNVB, maar wat was hij mooi.

“Aan dit kampioenschap mag ik gelukkig zelf weer een woordje wijden. Ik heb het namelijk van zeer dichtbij mee mogen maken en heb er zelfs een aandeel in gehad. Niet als speler, maar als elftalleider. Nu wil ik dit niet groter maken dan het is, want veel meer als de uitjes, de zangertjes en meters bier na de wedstrijd regelen en de shirtjes piekfijn ophangen voor een wedstrijd en zo af en toe is een speler om zijn schouder pakken om een teleurstelling te verwerken was het niet, maar heb het wel van heel dichtbij mee kunnen en mogen maken. Ook heb ik een aantal spelers voor dat seizoen naar de club kunnen halen die het mede mogelijk gemaakt hebben dat we kampioen werden. De broers Acheampong bijvoorbeeld. Charles en Steve, twee jongens uit Nieuw Vennep die geregeld bij mijn overburen kwamen. Ik was volop bezig om THB na een aantal moeilijke jaren weer op de rit te krijgen en was op zoek naar spelers. Ik nam een stuk of zeven gasten mee vanuit Nieuw- Vennep en daar bleven er uiteindelijk twee van over. Deze twee, die elke week trouw kwamen trainen en ook nog is erg goed konden voetballen. Hierbij mag ik Mitchel Hellstone niet vergeten. Deze jongen was de buurjongen waar de twee (Charles en Steve) bij over de vloer kwamen en ondanks dat hij het eerste niet redde bleef hij wekelijks komen om te trainen en om te spelen in het tweede van THB, en bleef hij zijn vrienden en het eerste elftal wekelijks supporten. En ik? Een aandeel heb ik zeker wel gehad, maar de eer moet gaan naar de spelers en trainer Harry Volkers. Het was een prachtig jaar met resultaten en veel feest.” Aldus elftalleider Barry Joren.

Trainer Harry Volkers over het kampioensjaar waarin hij leiding gaf aan deze groep dat bestond uit een mix van jong en ouder: Dit kampioenschap was voor mij een fantastische ervaring die ik niet snel zal vergeten. Een geweldige groep die er vanaf het begin in geloofde en er voor wilde gaan. Dat was ook wel nodig in de Amsterdamse klasse zoals we deze noemde, bestaande uit clubs met spelers uit alle windstreken en de nodige tactieken. Naast de spelersgroep zorgden een aantal echte clubmensen ervoor dat aan alle randvoorwaarden werd voldaan en wij van alle gemakken werden voorzien. Clubmensen die met hun club hunkerde naar een eerste elftal en als het even kon een kampioenschap. Ik werd door deze mensen benaderd om trainer te worden van THB. Meteen in het eerste gesprek was de klik daar en wilde ik graag me steentje bijdragen aan deze uitdaging. We zijn meteen begonnen met spelers te benaderen die ooit voor de club hadden gespeeld of ons wilde komen versterken. Het lukte ons om een volwaardige groep bij elkaar te krijgen met de nodige kwaliteiten. De start van het seizoen was uitstekend en we waren al snel op koers. Maar na, waar elke ploeg mee te maken krijgt, schorsingen en blessures, waren we toch kwetsbaar. De concurrentie liep weer in en er kwam toch een beetje twijfel en onzekerheid in de ploeg. Persoonlijk wist ik dat het bijna niet fout kon gaan want wij hadden gewoon de beste ploeg van de competitie en de club verdiende het gewoon. Daarom was het des te mooier dat we uiteindelijk tegen onze enig overgebleven concurrent Heemstede de winst en het kampioenschap pakte. Wat er na het laatste fluitsignaal allemaal gebeurde is ongekend. Spelers, staf en toeschouwers die over elkaar rolde van vreugde en het geknal van vuurwerk en champagne doppen. Wat mij vooral is bijgebleven is de emotie die er loskwam bij juist die clubmensen. Maar ook bij mij, want ik gunde het deze mensen zo. Daarna brak het feest in de kantine los en werd het THB lied meerdere keren luidkeels gezongen dat tot ver in Haarlem te horen was. Ik betrapte mezelf erop dat ik hem foutloos meezong wat me het hele seizoen nog niet gelukt was. Er was volop livemuziek en ik kan me nog herinneren dat ik met me elftalleidertje Barry op me schouders door de kantine hostte. Weet je… Ondanks dat het inmiddels alweer een aantal jaar terug is denk ik met veel plezier terug aan mijn (3) jaren bij THB en ben ik dankbaar dat ik destijds benaderd ben om trainer te worden bij deze fantastische club en deel mocht uitmaken van een mooie tijd met hele fijne mensen.”

Een speler die in de jeugdopleiding van Vitesse heeft gelopen. Een persoon van de generatie Theo Jansen en Nick Hofs. Een speler die eigenlijk niet op dit niveau hoefde en hoorde te spelen maar dit wel deed uit familieliefde. Liefde voor zijn meisje, nu zijn partner waar hij twee kinderen mee heeft, Jemima Joren. Een vrouw met een achternaam die bij THB al vele jaren gehoord word en nog vele jaren gehoord zal blijven. Aanvoerder van het kampioenselftal 2008/2009, Maurice Mulder:

“Het was voor mij persoonlijk een kampioenschap dat ik niet snel zal vergeten. Een seizoen met vallen en opstaan. Last van een blessure die ervoor heeft gezorgd dat ik uiteindelijk het mooiste spelletje van de wereld niet zelf meer kan beoefenen. Een seizoen waar heel veel werd gelachen maar ook keihard werd gewerkt. Dat komt ook door de mensen die achter de selectie stonden. We waren op alle fronten sterk dus ook de avonden na de trainingen en de derde helft. We waren een hele hechte groep die alles voor elkaar over had. Daarom werden wij ook kampioen en daar heb ik er zulke mooie herinneringen aan.”

Foto onder artikel Haarlems Dagblad 2009 kampioenswedstrijd tegen HFC Heemstede. Voorgrond aanvoerder Maurice. Achtergrond, Jermain Sikkink en Nick Barends in duel met tegenstanders.

Reserve aanvoerder in het kampioensjaar Brian Joren: “Man, dat hele jaar was een en al hoogtepunten. Voetbal en gezelligheid gingen hand in hand. De vrijdagen bleven we hangen tot diep in de nacht, en de zondagen presteren met een elftal dat bestond uit de helft goede voetballers, Charles Acheampong, Xander van Bruggen, Maurice Mulder, Mike Wegman, Harry die speler/ trainer was in een cruciale fase, en de bikkels die zorgde voor de vechtlust in de wedstrijden met de juiste mentaliteit zoals Roy Baay, Danny Valkenburg en Nico Spruijt. En we deden het gewoon echt met de hele groep. Niemand uitgezonderd! Van grensrechter tot elftalleider en van trainer tot keepers. Alles klopte dat seizoen in en buiten het veld. Het eerste wat bij me opkomt is de wedstrijd bij KSJB uit. Bij de rust stonden we 2-0 achter en de trainer, Harry Volkers, was boos en zei: ‘ik ga er zelf wel in godverdomme!’ En verdomd, net uit de rust maakt hij de aansluitingstreffer, ik zelf maakte de gelijkmaker en vlak voor tijd scoorde die Harry gewoon de winnende. We werden heeeelemaal gek!! Deze wedstrijd is ook cruciaal geweest voor het kampioenschap. Onze directe concurrent Heemstede stond in Amsterdam langs de lijn en zeiden in de rust tegen ons dat je allemaal wel eens punten kunt morsen en waren aan het genieten, maar als wij punten hadden verloren dan was Heemstede nog verder op ons uitgelopen. Dat konden we niet over onze kant laten gaan. De wil om te winnen met deze superploeg en om kampioen te worden was zo groot dat we elke week bleven knokken tot de laatste minuut om de drie punten mee te nemen om daarna ons feest te vieren in de kantine.”

Keeper Jeremy Deinum: “Het allerleukste van dat jaar was dat we echt een hechte groep waren. Jonge gasten die net senior waren of zelfs nog net niet en een paar oudere gasten zoals Nico Spruijt, Xander van Bruggen en Maurice Mulder. Maar we stonden als een groep en dat met maar een krappe selectie van 18 man ongeveer. Iedereen was er elke training, op twee na die wel eens lieten schieten haha, en na de training met zijn allen een biertje doen. We hadden zoveel vertrouwen, zeker in de tweede seizoenshelft, dat was niet normaal. We zeiden alles te gaan winnen en na de winterstop deden we dat ook gewoon. En als ik over mezelf praat… Ik was pas 21 en dan al een kampioenschap bij een eerste elftal in me zak. Dat is toch top!! En we hadden er zelfs spelers bij van ik geloof 18 zoals Jermain en 19 zoals me broertje Calvin. En de feesten en weekendjes weg? Ik heb nu nog een kater. Fantastisch gewoon!”

 

 

 

 

Kampioensfoto 2008/2009 Thuis tenue! Staand v.l.n.r: Roy Baay, Germain Sikkink, Calvin Deinum, Abdelhafid (Appie) Zaatout, Xander van Bruggen, Brian Joren, Nico Spruijt, Leo van Bakel (Grensrechter), Maurice Mulder (aanvoerder), Jeremy Deinum (keeper), Wiebe Deinum (shirtsponsor uit tenue). Zittend: Danny Joren, Nick Barends, Steve Acheampong, Jan Westerman (elftalbegeleider) Harry Volkers (Hoofdtrainer), Barry Joren (elftalbegeleider), Koen van der Veldt, Jermain Sikkink en Charles Acheampong.

Wie zich afvraagt waarom er zoveel kale koppies op de foto staan?  Deze foto is een week na het kampioenschap genomen en er hadden er een paar besloten om na de gewonnen kampioenswedstrijd tegen Heemstede de tondeuse erbij te pakken en de hoofden kaal te scheren. Het feest van de week ervoor na afloop van de Kampioenswedstrijd is ook nog op de gezichten af te lezen. Het feest lijkt wel 7 dagen geduurd te hebben… En voor sommigen was dat ook zo.

Wij hopen dat u ook van deel 2 van het item van ‘club van de maand’ heeft genoten. Volgende week komen wij terug en zullen wij de vrijwilligers en supporters van THB uitlichten. In het laatste, deel 4 over twee weken, behandelen wij de toekomst en de ambitie van de club.

Veel leesplezier gewenst.

Redactie voetbalprof.com, Barry

 

 

 

 

home
Gerelateerd nieuws
Social media
Snel nieuws