WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!
Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!

Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

Barry: Pijnlijk, maar toch trots. Maar waar ging het nou mis?

Barry / Interviews en columns / 7 maanden geleden

Natuurlijk, het is maar een spel. Maar wel een spel die gisteravond door 5,5 miljoen mensen in Nederland werd bekeken. De verbazing… het verdriet…. de pijn…. ik denk dat het op dit moment niet goed te plaatsen is. En toch ben ik trots. Trots op dit Ajax. Trots op Mathijs, Frenkie, Donny, Hakim en alle andere spelers. Maar waar ging het mis….. 

Laten we beginnen waar het allemaal goed ging. Al in de 5e minuut kopte de slechts 19-jarige aanvoerder van Ajax, Matthijs de Ligt, de 1-0 binnen. Deze jongen, die Ajax na dit seizoen zeker zal gaan verlaten, is een ongelooflijk talent. Al op dit moment reken ik hem tot een van de beste verdedigers van de wereld. Verdedigend zo sterk, zet aanvallen op, en uit dode spelmomenten is hij dodelijk effectief met zijn hoofd. Pure wereldklasse. En toch is er iets dat mij dwars zit. Maar daar kom ik dan zo op.

Dan de 2-0….. Tadic legt terug op Ziyech, die al naar zijn linkervoet wees. Met een fabelachtig schot in de verre hoek bracht hij Ajax naar de finale. Dachten we….. Dit kon namelijk niet meer fout. Met nog 45 minuten te gaan en een 3-0 voorsprong hoor je het als profs over de streep te trekken. Maar goed, Barcelona ging een dag daarvoor ook nog onderuit. Had Ajax er niet van geleerd dan? Nee, dat is duidelijk. Want… wat gebeurde er?

Bij een 2-0 voorsprong, en met nog iets meer dan een half uur op de klok was het dat ongekende verdedigende talent dat gewoon weer mee naar voren ging. Het was nu niet de finaleplaats veilig stellen maar de score proberen uit te breiden. De bal werd in het vijandelijke strafschopgebied verloren en omdat die ongekende sterke centrale verdediger niet in positie stond kon Moura doorlopen en de 2-1 binnen schieten.

Hierna moet je eigenlijk alle credits aan Tottenham geven. De wilskracht van die gasten, dat natuurlijk ook geen koekenbakkers zijn, werd gigantisch. En door die wilskracht kregen zij ook het geluk nog eens aan hun zijde. Een fantastische Onana had een redding in huis waar elke doelman van droomt. De bal kwam voor de voeten van Lasse Schone, maar in plaats van dat die hem weg kan schieten duikt Onana als een havik op die bal, en de voet van Lasse…. Niet klem. Zo voor de voeten van alweer Moura die met een paar schijnbewegingen de gehele verdediging in de luren legt en de 2-2 op het bord schoot. Geluk voor Tottenham, dommigheid, of pech zoals u wilt voor Ajax.

Zelfs na die 2-2 zag ik onze verdediger nog twee keer mee naar voren gaan. Waarom vroeg ik me af. Maar goed, dit is hoe Ajax al het hele Champions League seizoen speelt en het is tot de halve finale goed gegaan. Dus waarom ook niet. Dit Tottenham is op papier een mindere tegenstander dan Real Madrid en Juventus. Waarschijnlijk zelfs ook dan Bayern. Maar ja… op papier hebben we natuurlijk niets aan. Prijzen winnen daar gaat het om. Steeds een beetje verder om op het einde met die cup te staan. Het kon, het was mogelijk. De twee schoten van een geweldige Hakim Ziyech hadden het einde van de wilskracht van Tottenham in moeten luiden. Een ging drie centimeter naast. De ander raakte de paal. Het geluk van Ajax was plots verdwenen. Dat geluk dat je nodig hebt. De klasse die dit Ajax heeft in combinatie met dat beetje geluk. Het was even verdwenen. En dan zie je het uit de vingers glippen. Je voelde het als supporter aankomen. Tottenham Hotspur zou er nog een gaan maken.

En daar was hij dan…. Jan Vertonghen…. Hij kopte en…. Onana redde!! Via de lat vloog de bal weg van het doel. Dit was DE kans voor Tottenham om naar die finale in Madrid te gaan en zij verzilverden hem niet. Onana was Vertonghen te machtig. Deze redding was cruciaal voor het bereiken van de finale. Nu kon het echt niet meer mis.

Het bord ging omhoog….. 5 minuten. 5 minuten blessuretijd. Ik vond het wat veel, maar goed. Onana had een aantal keer tijd gerekt. Dus het kon wel kloppen. Maar Ajax had het weer een beetje onder controle. Het kon niet meer mis. nog 4 minuten. Nog 3 minuten. Nog 2…. nog 1…. De laatste aanval. Tottenham geeft nog een keer alles. Het is al tijd. 5 minuten en 3 seconden waren er verstreken. Moura krijgt hem voor zijn linkerbeen en haalt uit. Pats… boem…. over en sluiten.

Moura…. de man die zelden scoort legt Ajax op de slachtbank. Drie doelpunten maakte hij in één wedstrijd. Weg Europese droom. Weg schitterend Champions league seizoen. Weg finale in Madrid.

Ik ben van sceptisch zijn tegenover trainer Erik ten Hag een beetje een fan van hem geworden. Hij flikte het met dit Ajax toch maar even. Hij bereikte met dit Ajax de halve finale van de Champions League. Hij bezorgde met deze selectie de eerste prijs sinds jaren, namelijk de KNVB Beker. Oké, er waren wat tactische foutjes in de competitie, maar ook daar heeft hij nog twee wedstrijden te gaan om over een kleine twee weken met de schaal omhoog te staan. Wie doet hem iets.

Maar toch krijg ik een beetje een zure nasmaak van gisteravond. Vlak voor het duel moest David Neres, de Braziliaan die ons dit seizoen al zoveel moois heeft gegeven, afhaken. Hij kon niet spelen. Oké, de keus viel op Dolberg en niet op Klaas Jan Huntelaar. Ik vond het persoonlijk een beetje een vreemde keus, maar wie weet kwam het absolute talent dat deze jongen ergens in zijn bezit heeft wel weer naar boven. Misschien zou hij er wel weer een of twee in schieten zoals hij dat deed onder Peter Bosz. Wie weet, we moesten hem maar het voordeel van de twijfel geven.

Echter lukte het hem niet. De hele eerste helft werd hij aangespeeld en liet hij de bal van zijn voeten schieten. Hij gleed weg. Hij gaf verkeerde passes. Hij was gewoon echt niet goed en daardoor kon de rest niet bijsluiten. Ik denk dat heel Nederland dan ook verwachte dat Ten Hag en Schreuder dit ook zagen. Een 2-0 voorsprong in de rust. De kleedkamer uitgekomen zag iedereen daar al Huntelaar staan. We zagen hem het veld op komen. Maar helaas liep hij nog in zijn trainingspak en Dolberg in zijn tenue. Dolberg bleef staan en Klaas Jan bleef op de bank.

Weg zekere finale plaats. Weg Champions League droom. Moeten we dit ten Hag nou kwalijk nemen of niet? Dit was tactisch niet goed en hier krijgen we geen herkansing voor.

Amsterdam huilt, waar het dit hele Champions League seizoen heeft gelachen. Het brengt heel veel pijn, verdriet en verbijstering. Komt di nog wel goed. Zijn deze jongens mentaal zo sterk dat zij de aankomende twee wedstrijden winnend af kunnen sluiten. Eerst zondag FC Utrecht maar eens zien. En misschien dat Amsterdam toch weer zal kunnen lachen.

Ook mij doet het zeer. Ik geef de credits verder aan Pochetino en de rest van Tottenham. Het is nou eenmaal een wet dat je de bloemen pas krijgt aan de finish, en Tottenham kon ze gisteravond ophalen. Al speelde Ajax over het algemeen beter voetbal in deze twee wedstrijden, Tottenham heeft ballen getoond en heeft over deze twee wedstrijden gewoon gewonnen. Er is niets meer aan te doen.

Maar toch ben ik trots. Trots op dit Ajax. Trots als Nederlander. Trots dat dit kleine kikkerlandje weer zoveel talent heeft voorgebracht. Trots dat een aantal van deze spelers ook in Oranje weer een schitterende tijd tegemoet zullen gaan.

Het doet zeer. Vooral de manier waarop. Maar ik heb echt genoten. Hakim, Dusan, Donny, Frenkie, Moes, Mathijs, David, Lasse, Nico, Daley, andere Daley, Kasper, Klaas Jan, Jurgen, Careltje en alle andere. Jullie hebben ons weer een lach op ons gezicht gebracht. Hij is nu voor heel even verdwenen, maar de trots is er. Bedankt voor deze schitterende reeks.

Barry

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!