WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!
Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!

Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

Column Theo: Voetbalbeleving.

Barry / Interviews en columns / 7 dagen geleden

Foto: Theo Uphus, Volop sfeer op de ‘kop’ van Anfield Road

We doen het allemaal op onze eigen manier. Voetbal beleven. Het is vooral al afhankelijk van latent aanwezige interesse, de ontwikkeling daarvan, al dan niet clubgebondenheid etcetera.

Het irriteert mensen in mijn omgeving nog wel eens dat ik niet minder slaap als Ajax van ADO verliest, Feyenoord dat van Sparta doet en PSV van NAC. De sympathie voor de een is er wat meer dan voor de ander, maar ik verlies de realiteit niet uit het oog. Als er eentje slecht heeft gespeeld in mijn ogen dan zeg ik dat ongeacht mijn kleine voorkeuren.

Ik heb maar één echte voorkeur, en daarmee scoor ik ook al niet in mijn omgeving. Als er één club ik waar ik zogenaamde “warme gevoelens” bij krijg is dat Liverpool FC. En dat is al sinds 1965. Ik was toen 9 jaar oud en mocht voor het eerst een voetbalwedstrijd op TV kijken.

Die wedstrijd heb ik alsnog niet gezien. Het was Ajax – Liverpool FC en er was door de dichte mist echt niks van te volgen. Af en toe zag je een paar voetballers door het beeld rennen en soms hoorde je de massa juichen. Het werd 5-1 en hoewel ik het mooi vond om Ajax te zien vond ik het heel triest dat die Engelsen vijf goals om de oren kregen omdat ze die niet konden zien aankomen. Ik behield mijn sympathie ook wel voor Ajax, maar mijn liefde voor LFC was ook geboren.

Ik ben er al vele keren geweest ondertussen, en telkens roep ik iets over “een gevoel van thuiskomen”. Dat gevoel wordt wellicht ook versterkt door Peter, mijn taxichauffeur in Londen. Hij rijdt mij niet alleen van en naar het vliegveld, maar ook naar andere clubs waar ik een wedstrijdje mee wil pikken. Stoke, Manchester, Burnley, Birmingham, het maakt hem niet uit, hij rijdt wel. Uiteraard. Al jaren overigens voor een “package deal” waar wij beiden tevreden over zijn. Vooraf afgesproken.

Mooi moment op Anfield is altijd weer vlak voor de aftrap, als massaal het “ you’ll never walk alone” wordt ingezet. En dan niet door die gesjeesde kraanmachinist uit Rotterdam die zich het lied ook heeft eigen gemaakt, maar het origineel uit 1963 van Gerry Marsden (& the Pacemakers). Ik heb die nep-versie van Leen Huizer nooit kunnen waarderen. Voor mij is er weinig mooiers dan de “Kop” van Anfield Road. Het mooie aan Liverpool is dat er op een steenworp afstand van de roden ook nog een blauw stadion staat. Goodison Park van Everton. Door Peter overigens steevast aangeduid als “The Shed”, en het zal u daarom ook niet verbazen dat die constatering meteen wordt gevolgd door “Only cows on the pitch” en “It’s just a waste of space”.

Ik ga in Nederland ook overal heen, wil alle stadion zien, ruiken en proeven. Van alle kanten. Zit er beleving in ? Heeft het mooie hoeken ? Ik stel mezelf de meest achterlijke vragen. Gelukkig stel ik ze aan mijzelf dus hoef ik mij niet te schamen. Is de wedstrijd eenmaal begonnen dan kijk ik naar het spelletje. Probeer ik iets van tactiek te achterhalen en geniet ik van bepaalde spelers. Of juist niet.

Tot mijn favoriete stadions in Nederland behoren in ieder geval de Adelaarshorst en de Vijverberg. Stadions midden in de woonwijken en volk boven op het veld.

Tegenwoordig doe ik dat dan ook op niveau tweede en derde divisie voor voetbalprof.com. Kom ik ook op prachtige complexen met sfeervolle tribunes en leuke mensen. Die prachtige complexen mogen soms best oud zijn. Of in een prachtige omgeving, zoals die van DOVO, DVS ’33 en Quick Boys. En de Westmaat is ook heel apart.

Afgelopen weekend zat ik bij VVSB – GVVV. De trainer van de uitspelende club, Niek Oosterlee, kwam van zijn stoeltje en schreeuwde wat aanwijzingen naar zijn manschappen. Met een onmiddellijke reactie vanaf de tribune. “Ga zitten man, bemoei je er toch niet mee !”

Ik begrijp ook goed dat als je dit leest je niet meteen dubbel klapt van het lachen.

Maar als je op die tribune zit dan is zo’n kreet voor één keertje wel héél humoristisch.

Vond ook Oosterlee, die niet reageerde maar waar ik wel degelijk de lach op zijn gezicht zag doorbreken.

Naast al het leuks dat ik op het veld zag gebeuren, met trouwens scheidsrechter Sander de Brito Roque als uitblinker, (wat voelde die man het spel geweldig aan) had ik dat ene moment ook niet willen missen.

Het was een mooi moment van voetbalbeleving. Dat vind je nergens thuis achter je TV. Daar moet je voor langs de velden !

Theo Uphus, voetbalprof.com

Foto Theo Uphus: Altijd wat te beleven op de Vijverberg

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!