Nieuws over 2e divisie
/ 14 apr 2018 / 2e divisie

Prachtige herdenkinsbijeenkomst voor overleden Sander Molenaar

Vrijdagavond was er op Sportpark De Krom in Katwijk een prachtige en eervolle herdenkingsdienst voor de overleden teammanager van Katwijk, Sander Molenaar. Molenaar moest afgelopen maandag, na maanden vol overgave gestreden te hebben tegen de verschrikkelijke ziekte kanker, de strijd opgeven en overleed op de veel te vroege leeftijd van 38 jaar.

Het waren indrukwekkende speeches die werden gehouden door onder andere Alfons Groenendijk, huidig coach van Ado Den Haag. Hij sprak met groot respect over de voetballer en de mens Sander Molenaar. De wilskracht en passie die hij toonde in het veld bleef hij uitstralen naast het veld. “Wij nemen afscheid van een groot voetballer, maar ook van een prachtig mens.”

Ook de hoofdsponsor van VV Katwijk, Diek Parleviet had louter mooie en positieve woorden over voor Sander Molenaar die Parleviet zelfs een tweede vader noemde. De tevens werkgever van Molenaar vertelde dat Sander in 1998 bij hem aankwam voor werk omdat hij wel klaar was met school. Het voordeel was dat ze al één gezamenlijke passie hadden, VV Katwijk. Al die jaren dat Molenaar bij Parleviet en van der Plas aan het werk was werden op maandag de wedstrijden van het weekend geanalyseerd, op woensdag en donderdag  de Europa Cup en op vrijdag begon zo’n beetje de voorbeschouwing op het aankomende weekend. De gehele week ging het op het werk over voetbal en hun geliefde club Katwijk. Maar wel op de momenten dat het kon. Het werk mocht er immers niet onder lijden. Maar ook dit werk heeft Sander Molenaar al die jaren met verve en passie gedaan. Parlevliet en van der Plas zal hem missen als werknemer, als voetbalvriend en als mens.

Naast Diek Parlevliet stond technisch Directeur Cees Bruinink die aansluitend aan Diek het woord nam en tevens woorden sprak die door het grote belangstellende publiek in stilte werden aangehoord. Eervol en met groot respect voor Sander sprak de TC van ZIJN club over de teammanager, de spitsentrainer, de supporter en de voetballer Sander Molenaar.

Ook supporter William Hufkens had prachtige woorden over voor Molenaar. Niet alleen als voetballer of als teammanager, maar vooral als vader. De passie, beleving en betrokkenheid die hij als vader toonde voor de kinderen uit het team van Feyenoord O9, of ze nou Nederlander, Turks, Marokkaans, Surinaams, Antilliaans of zelfs Angolees waren, zullen Hufkens altijd bij blijven staan. Het zoontje van Hufkens en de twee jongen vans Sander spelen in hetzelfde team. Op een voetbalkamp in Polen waarbij de ouders de hele dag bezig waren geweest met de jongens, hun jongens, gingen de ouders even bijkomen aan de bar. Het jonge elftal ging wat voor zichzelf doen en met bewondering keken de overige ouders naar Sander. Die nog even niet aan de bar kwam zitten maar nog met de kinderen aan het poolen of aan het darten was. De kinderen zijn zijn leven, zo bevestigde vrouw Danielle aan Hufkens. De overige ouders van Feyenoord O9 zullen Dani en Luka opvangen en ze met dezelfde passie en beleving proberen te laten genieten als dat Sander deed. “Wij gaan zorgen dat voetbal een uitlaatklep is, net als voor jou Sander. Vaarwel vriend.”

Tot slot kwam de selectie van VV Katwijk op het veld. In een halve boog stonden zij achter hun aanvoerder, Robbert Susan, die het woord namens de selectie nam. Susan vertelde dat hij afgelopen maandag nog de grote eer heeft gehad om samen met ‘Chieltje’ van Dam nog bij Sander in het ziekenhuis langs te mogen komen. Daar kreeg hij, waar sta je bij stil als het zo slecht met je gaat, de spelerspot nog mee. “Want dat moest toch allemaal goed geregeld zijn.” Aanvoerder Susan heeft Sander beloofd om als leeuwen te knokken om de schaal naar De Krom te halen. De schaal voor beste amateurclub van Nederland.

Na de speech werden de kinderen van Sander, Demi, Luka en Dani naar beneden gehaald en lieten zij in het bijzijn van de voltallige selectie en staf en onder toeziend oog van alle mensen die Sander de laatste eer wilden bewijzen een bos witte ballonnen op en twee grote gekleurde. Het zwart en Oranje van Katwijk. De kleuren van de club die Sander zo lief had. 38 fakkels brandde aan de achterkant van dat beeld, aangestoken door betrokken supporters. Uit de boxen klonk het “You’lle never walk alone.” En dat geldt voor zowel Sander als voor het gezin van Sander en de overige familieleden. De Katwijk familie en overige vrienden zullen zorgen dat de vrouw en kinderen van Sander nooit alleen zullen staan in het verwerken van dit enorme verlies. Dat heeft deze club en al deze mensen vrijdagavond wel aangetoond. Als één man staan zij achter elkaar en iedereen die Sander lief had.

 

Aansluitend op dit alles wil ik een dankwoord uitbrengen aan Sander Molenaar. Een speech in stilte…..

“Kende ik Sander goed? Nee… om daar direct aan toe te voegen dat ik dat erg jammer vind. Toch wil ik graag uitleggen waarom het overlijden van Sander mij zo heeft geraakt en ik vrijdagavond de behoefte had om naar de herdenkingsbijeenkomst te gaan.”

“Zo’n anderhalf jaar geleden ben ik begonnen met deze voetbalwebsite. Op deze website probeer ik mensen te vermaken en anders te zijn dan anderen. Vaak ben ik erg trots op wat ik doe maar er zijn momenten dat ik te snel wil en te geforceerd te werk ga, of in elk geval wil gaan. Soms is het zo dat als je te snel wilt gaan je de deksel op je neus krijgt en denk… pfff ik stop hiermee. Voor het opbouwen van zo’n website heb je namelijk geduld nodig. Je moet vertrouwen kweken bij clubs, spelers, supporters en bestuursleden en je moet discreet en integer zijn. Ik heb één probleem…. Ik ben niet zo heel erg geduldig.

Op deze momenten komt er dan een punt waarop je soms de handdoek wilt werpen. Dat je denkt…. waar doe ik het eigenlijk voor. Ik ga het misschien helemaal niet redden in deze harde voetbalwereld. En op één van die momenten kwam Sander Molenaar in beeld. Helaas was het een tragisch moment, maar wel een moment die mij als eigenaar van deze voetbalwebsite kracht heeft gegeven om door te gaan met het ongelooflijk leuke en mooie werk dat ik doe.

Toen ik hoorde dat Sander, de teammanager van VV Katwijk ernstig ziek was ging er bij mij een rilling over mijn lijf. Slechts 38 jaar en ongeneeslijk ziek. Dat kan niemand in de koude kleren gaan zitten, dus ook bij mij niet. Maar ik had Sander weleens gezien en wist dat het de teammanager was en dat hij een ongenadige spits was geweest, maar echt kennen deed ik hem dus niet. Toch deed het me iets en niet in de laatste plaats om de reacties die het verschrikkelijke nieuws teweeg bracht bij de club VV Katwijk met zijn  supporters. Echter schud je dan een paar keer met je hoofd, denkt hoe verschrikkelijk dit is voor zo’n jong gezin en wat voor impact dit kan hebben op een mens, maar daarna ga je over tot de orde van de dag. Zo is het leven nou eenmaal. Helaas moet het leven zo zijn. 

Toch kwam er een grote verandering. Toen ik hoorde dat er voor Sander een benefietavond werd georganiseerd keek ik in mijn agenda. Helaas kon ik er deze avond niet bij zijn. Ik vroeg aan mijn verslaggever Theo of hij plannen had en hij vertelde mij dat hij wel graag naar deze avond zou willen gaan om verslag te doen van hetgeen wat er deze bewuste avond allemaal gebeurde. Ik wist niet zo goed wat ik er mee ging doen maar Theo zou erheen gaan en kijken wat hij ervan kon maken. Ik kan u vertellen…. Op deze avond heeft Sander mijn hart gestolen terwijl ik er zelf niet eens bij was. Waar ik dacht dat het enkel observeren zou zijn wat Theo kon doen liep het geheel anders. 

Op deze imponerende avond waarvan ik het verslag later van Theo binnen kreeg is er voor mij een ommekeer gekomen. Een man die zelf ernstig ziek was, die vermoeid en onder grote publieke aandacht stond. Die alle gevestigde namen uit de landelijke en regionale pers te woord ‘moest’ staan, stond ook onze Theo te woord. Voor een verslaggever van Voetbalprof.com, een misschien wel nietszeggende website, nam Sander de tijd voor om zijn verhaal te doen. Hele peletons met mensen stonden er te wachten om Sander de hand te schudden en om een praatje met hem te maken, maar ook voor ons maakte hij even tijd. 

Toen ik s’avonds thuis was en Theo mij het ‘verslag’ met de reacties van Sander instuurde zat ik vol ongeloof achter de computer. “Wat een innemende man. Wat een power. Wat een aardige vent en wat een positiviteit dacht ik….

Na deze avond ben ik Sander en het nieuws om hem heen nauwgezet gaan volgen en Sander heeft iets bij mij losgemaakt. Als je zoveel mensen op deze manier kracht kan geven en ze de power kunt geven om door te gaan met waar zij mee bezig zijn, wie was ik dan om de handdoek in de ring te werpen? Waarom zou ik dan niet doorgaan met mijn website? Als iemand zo ziek is en de kracht kan vinden om door te gaan en te knokken voor alles en iedereen, als je als mens de kracht kan vinden om jouw team tot de laatste dag de kracht te geven om voor jou een overwinning uit het vuur te slepen, wie ben ik dan om te piepen over iets minder aandacht. Piepen over hard werken om iets voor elkaar te krijgen? Werken met je luie reet dacht ik vanaf dat moment, geduld hebben en kracht putten uit deze man. Als hij en zijn gezin zoveel positiviteit kunnen geven aan zoveel mensen, als deze man duizenden mensen kan inspireren, dan kan ik mijn eigen droom toch niet over de balk gooien omdat het heel soms even niet gaat zoals ik wil? Het kan namelijk geen toeval zijn dat de selectie van Katwijk de laatste maanden overwinningen in de laatste minuten van een wedstrijd over de streep trokken. Zij winnen op pure wilskracht. Wilskracht die ze naar mijn mening hebben gekregen van Sander door alles wat deze man uitstraalde en de beleving en passie die hij meegaf. Wie ben ik dan…. 

Door dit alles is Sander Molenaar voor mij persoonlijk en voor mijn website de afgelopen maanden een inspiratiebron geworden. En hier wil ik Sander voor bedanken. Een heel groot dankwoord aan Sander voor de positiviteit en kracht die jij op mij hebt uitgestraald. om mij mijn passie voetbal nog dagelijks te laten beschrijven en om te schrijven over voetbal op de manier hoe ik het beleef. En als ik zie voor hoeveel  geluk en vreugde jij hebt gezorgd bij die spelersgroep en de vele supporters van VV Katwijk en aan mij, die dat vanaf de zijlijn als neutrale toeschouwer heb mogen aanschouwen, dan kan ik niets anders uitbrengen dan dat ik hoop dat Katwijk met deze 8 punten voorsprong gewoon de beste amateurclub van Nederland word. Ik hoop dat mij dat niet kwalijk wordt genomen door andere clubs. Dit gevoel heb ik nu. Als dank aan Sander, dat hij heeft gezorgd dat ik weer een stukje beleving heb gevonden in het schrijven op mijn website. Ik hoop Sander, dat JOUW jongens nog één keer de kracht kunnen vinden om dit voor jou te doen. 

Ik ben blij dat ik op deze herdenkingsavond een laatste eer heb kunnen en mogen bewijzen aan Sander. Rust zacht man…. 

Barry Joren Voetbalprof.com

home
Gerelateerd nieuws
Social media
Snel nieuws