WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!
Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!

Search
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

Theo: Het sportieve faillissement van Europees voetbal.

Barry / Interviews en columns / 2 maanden geleden

Foto: Theo Uphus op Anfield

Begin vijftiger jaren werd er binnen de UEFA volop gediscussieerd over een prachtig idee dat door de Franse Voetbalbond ter tafel was gebracht. Het voorstel behelsde een afvalcompetitie tussen alle kampioenen van bij de Europese bond aangesloten landen. Dat waren toen zeker nog niet alle Europese landen, maar wel zoveel dat er een heel mooi toernooi zou kunnen ontstaan. En dat kwam er ook.

In het seizoen 1955/1966 ging het toernooi van start. De eerste vijf jaren overheerste het Real Madrid van Puskas en Di Stefano het toernooi, gevolgd door andere Europese grootmachten als de clubs uit Milaan en Benfica. Langzaamaan namen Westerse clubs de hegemonie over van de zuidelijken. Engelse clubs als Manchester United, Liverpool, Nottingham Forest en Aston Villa namen de macht, gevolgd door Ajax en Bayern Munchen.

De beker waarom gestreden werd, nu nog overigens, heet officieel de “Coupe des clubs Champions Europeens” Een hele deftige naam en vooral eentje die een stukje verderop in deze column een wrange bijsmaak krijgt. Leo Beenhakker gaf het de fraaie bijnaam “beker met de grote oren”.

Uit commerciele overwegingen werd er voor het eerst in 1991 een “groepsfase” geintroduceerd. Voor deze tijd was er slechts één systeem op de wedstrijden in de Europa Cup van toepassing, het “knock out systeem”. De groepsfase leverde de deelnemers, maar uiteraard ook de UEFA, meer wedstrijden, meer recettes en meer inkomsten uit TV uitzendingen en (deels bijbehorende) reclames op.

In 1992 werd het Europa Cup 1 toernooi omgedoopt tot Champions League. Een trede lager ging een tweede toernooi onder de naam Europa League van start.

In 1997 werd de wellicht meest belangrijke wijziging sinds de aanvang van het toernooi en nu aangebracht. De UEFA maakte een coefficientenlijst op en gaf de top acht daarvan de gelegenheid niet alleen de kampioenen in te schrijven voor de Champions League, maar ook de nummers twee van deze competities. In feite was dit gewoon toegeven aan de druk vanuit de “grote voetballanden”, waar vele clubs met veel geld op zoek waren naar grote Europese wedstrijden om zo nog meer geld te genereren. In de loop der jaren werden de budgetten en omzetten opgekrikt naar ongekende hoogten. En dus werd de druk nog verder opgevoerd en kregen de grote landen zelfs vier plaatsen voor het hoofdtoernooi toegewezen. Door uitbreiding van het aantal deelnemers werden de kleine landen gesust, echter de kansen op succes voor die kleine landen werden gereduceerd tot praktisch nul. Landen als Portugal en Nederland brachten nog wel eens een club in de finale maar overigens is het vrijwel altijd een gevecht tussen clubs uit de top 5. Een verrassende finalist is door het systeem ondertussen bijna onmogelijk. FC Porto en Ajax waren de meest succesvolle indringers.

Het zal de hotemetoten in Zwitserland allemaal worst zijn. De UEFA notabelen doen een plas , doen daarna aan handje was en bergen hun steekpenningen op in hun aktentas.

Maar met wat voor gedrocht zitten wij ondertussen opgezadeld ?

Het is al jaren duidelijk dat het grote geld zich in Engeland bevindt. Daarnaast dat de Spaanse top ook Europese top is en dat er her en der nog clubs zijn die hun competities volledig domineren en die (in potentie), zowel financieel als sportief, in staat zijn Europees succes te behalen. Lees Bayern Munchen, Paris Saint Germain en Juventus.

Wat is het gevolg hiervan ?

Dat wij op 29 mei vanuit Bakoe mogen kijken naar de Engelse finale Chelsea – Arsenal om de Europa League en 1 juni vanuit Madrid naar de ook al Engelse finale Tottenham Hotspur – Liverpool FC. Het feit dat de supporters van de laatste twee clubs dik 2500 km moeten vliegen voor het retourtje naar Madrid is onzinnig, de supporters van de beide andere Londense clubs mogen allemaal zelfs 8000 km overbruggen. Waar slaat dat allemaal op ? Waarom worden die finales al zo ver van te voren aan bepaalde landen/stadions verkocht ?

Geld.

Die twee wedstrijden hadden ze gewoon op Wembley moeten organiseren. Want het enige land dat nog echt interesse heeft in die twee finales is Engeland. Wat maakt het de gemiddelde Duitser, Spanjaard, Fransman of Pool nog uit of Chelsea, Arsenal, Spurs of de Reds die beker ophaalt ? Alleen de “die hards” buiten Engeland, de echte liefhebbers, zullen er nog voor gaan zitten. Voor de neutrale toeschouwer is het echter gewoon niet interessant of de Engelsen nou winnen of de Engelsen. In feite is dit het sportieve faillissement van Europees voetbal.

Ex voetballer en huidig presentator Gary Lineker zei ooit: “voetbal is een sportieve strijd van 90 minuten, en aan het eind daarvan winnen de Duitsers.”

Hij kan zijn lol op de komende weken, want ik weet toch wel heel zeker dat het twee wedstrijden worden, al dan niet sportief.

En aan het eind daarvan winnen de Engelsen.

Theo Uphus, voetbalprof.com

WIJ SCHRIJVEN ZOALS U HET BELEEFT!